*

Van moeders handwerk tot de seizoentafel

16 juli 2010 om 12:38 | Nog geen reacties »

In mijn herinneringen zat mijn moeder vaak achter de naaimachine. Eerst uit nood geboren omdat ze het niet breed hadden. Maar natuurlijk vond ze het ook leuk. Ik herinner de oude machine nog goed, een witte met een roze-oranje kussen op de bijbehorende stoel. Ik herinner het geluid en zie nog de bergen met lappen voor me. De rieten manden met daarin knopen, ritsen, lintjes, garen en nog veel meer.  Meestal vond ik het leuk wat ze maakt maar soms vond ik het vreselijk. Vooral de zelfgenaaide spijkerbroeken die er veel te netjes uit zagen. In de pubertijd ging ik die wreed te lijf met schuurpapier om ze er gedragen uit te laten zien. Op de foto zie je mij met mijn zusjes. In schattige jurkjes die mijn moeder heeft genaaid.

Zij was ook degene die een cursus deed in het maken van zonnekindpoppen. Ik was helemaal verliefd op die poppen. Ze leerde het mij en toen kon ik niet meer stoppen. Dat kwam goed uit want ik was in verwachting van ons eerste kindje. Hij is dan ook overladen met eigen gemaakt knuffelpopjes. De andere twee kinderen volgden er snel achter aan en ook die werden goed voorzien van knuffels.

Toen brak mijn kabouterperiode aan. Twee jaar lang heb ik alleen maar kabouters gemaakt die door het hele huis hun plekje vonden. Een kabouter in de keuken, voor het raam, op de trap en zelfs op het toilet.

Het volgende project waren popjes voor de seizoentafel.  En dat is altijd mijn favoriet gebleven. Knuffels waren inmiddels overbodig en de kabouters waren zo talrijk dat je je soms in de Efteling waande. Maar met een seizoentafel kon je steeds veranderen. Een popje erbij, een popje eraf. Bloemen erbij, takken, stenen, mos, schors en alles wat maar leuk leek. In het atelier is altijd een goed gevulde seizoentafel voor het raam te zien. Met ontwerpen van mezelf en die van collega’s, meestal een bos takken of bloemen uit de tuin en soms een dikke luie poes.

Groentetuin

13 juli 2010 om 15:19 | Nog geen reacties »

Eigenlijk is het best bijzonder. Je stopt wat zaadjes in de grond en een paar weken later kun je oogsten. En omdat je alles hebt zien bloeien en groeien en je er veel tijd in hebt gestoken smaakt het veel beter. Zie hier de courgettes die straks zo groot zijn dat ze gevuld met allerlei groente en (vegetarisch) gehakt in de oven gaan. En de drie rijpe frambozen, de bramen, de stokbonen, uien, sla en aardbeien. Soms denk ik wel eens: waar ben ik toch mee bezig. Tegen de tijd dat de sla klaar is liggen ze in de winkel voor een paar centen. Maar dan ga ik de sla plukken en wassen en weet ik dat dit deze krop veel lekkerder is dan die uit de winkel.

Fair

9 juli 2010 om 15:47 | Nog geen reacties »

Vorige week tijdens de kwartfinale van Nederland – Brazilië reden Albert en ik naar Der Kleine Troll. In de auto vol met houten spullen volgden we de wedstrijd live via Radio 1. Ik hou niet van voetbal maar dit was geweldig spannend om te horen. Na drie uurtjes kwamen we aan. Daar wachtte ons een barbecueparty en een heerlijke wandeling door het bos. We zagen reeën en duizenden vuurvliegjes. Als je je indenkt dat het elfjes zijn is het net een sprookje. Wellicht inspiratie voor een nieuw ontwerp.

De zaterdag en zondag probeerden we onze spullen te verkopen. Voor het eerst op een markt en niet wetend wat ons te wachten stond zaten we daar met ons hele hebben en houden tussen allerlei leuke kramen. Ik moest me beheersen niet de kramen van de buren leeg te kopen. Er kwamen veel klanten uit de omgeving maar ook mensen die er niet om gaven uren te moeten reizen voor de fair. Die maakten er een dagvullend programma van. Dat kon ook want er waren workshops en een cateringbedrijf. Aan een Duitse fan die drie uur had gereisd gaf ik een cursus in het maken van een hoofdje. Ook hebben we verschillende Nederlandse klanten ontmoet. Na twee warme dagen gingen we met een bijna lege auto naar huis. De prachtige paddenstoelen zijn verkocht evenals de leuke stoeltjes en veel kleinere spullen. Alleen de prachtige houten ringen met kristallen konden de Duitsers niet bekoren. En die vond ik zelf juist zo leuk. Dat robuuste hout met die fijne kristal die de regenboog tevoorschijn tovert.

En weet je wat nu het leukste is van zo’n weekendje weg? Thuiskomen! Blije kinderen en een nog blijere hond. Tot laat in de avond hebben we met elkaar onder de appelboom gezeten.

Zon en warmte

2 juli 2010 om 11:38 | Nog geen reacties »

Deze week liepen de temperaturen in het atelier op tot 27 graden. Dan gaat het werken niet echt hard meer. Zelfs mijn favoriete plekje onder de appelboom kon niet genoeg verkoeling brengen. Het enige dat nog hielp was een klein zwembadje met koud water. Stoel aan de rand, voeten in het water en een boek op schoot.

Mijn gedachten dwalen dan naar nieuwe ontwerpen. Voor de winter wel te verstaan. Zal ik iets ontwerpen voor sinterklaas? Nu heb ik al eens geprobeerd een paard voor sinterklaas te maken. Maar na drie pogingen heb ik het op gegeven want het werden steeds ezels. Dus zal ik wat voor de kerst maken. Een engel misschien? Met mooie vleugels en een lief gezicht? En voor de winter, daar horen koele blauwe tinten bij. Maar ik geniet nu nog zo van alle felle zomerkleuren. Ja, je hebt heel wat te overdenken soms.

Deze vrijdag vertrekken Albert en ik naar Duitsland met een lading prachtige houten spullen. Alles is deze week door onze handen gegaan en geprijsd. Best moeilijk want er zitten zulke mooie dingen bij. Omdat Albert het meeste heeft gemaakt met de motorzaag kan ik er maar moeilijk afstand van doen. Maar we kunnen niet alles zelf houden dus gaan we het verkopen op de fair bij Der Kleine Troll. Vrijdagavond zijn we er al uitgenodigd voor een barbecueparty. Als dat geen goed begin is van het weekend. Volgende week zal ik verslag doen van de fair.

Zomaar voor niets

25 juni 2010 om 15:51 | Nog geen reacties »

Afgelopen week kreeg ik zomaar van lieve mensen uit Groningen een Louet spinnewiel. Nu heb ik nog nooit gesponnen maar wilde het altijd al eens doen. Eerst moest ik een trapverbinding bestellen want die was kapot. Gelukkig kan dat online en hier staat ie dan, mijn eigen spinnewiel. Met een atelier heb je altijd wel wol op voorraad dus een mandje wol staat er ook al naast. Leuk voor op de foto maar ik bakte er helemaal niets van. Breien kan ik eigenlijk ook niet echt. Wel haken dus ik droom al van een prachtig eigen gesponnen en gehaakt wollen tasje met vilten bloemetjes, van wollen vestjes en mutsjes. Ach, dromen kost niets. Eerst maar eens een cursus spinnen volgen.

Een paar weken terug schreef ik dat we smeerwortel uit eigen tuin gingen eten. Smeerwortel die was komen aanwaaien van de buren. Nou, is hij weer aangegroeid dus morgen staan er weer smeerwortelflappen op het menu. Ook zomaar voor niets.

En dan heb ik nog niet verteld van de rode bessen uit eigen tuin. Zeven jaar geleden hebben we zes struikjes gekocht en er een haagje van gemaakt. Daar plukken we nu al zes jaar lang de vruchten van. Het enige dat het kost is suiker en tijd, veel tijd. Want met plukken en rissen ben je heel lang bezig. Maar daarna komt het leuke werk: jam maken in de grote pan. Twaalf potten staan inmiddels op de plank.

Ondertussen zou je bijna vergeten dat er ook nog gewerkt wordt. In het atelier is het niet druk maar toch is er genoeg te doen. De pakketten uit de Schatkist zijn erg geliefd en ik heb dan ook menig uurtje onder de appelboom doorgebracht. Zoals jullie inmiddels misschien weten is dat mijn favoriete plekje om te ontwerpen. O, en daar hangen ook appels in, zomaar voor niets.

Geef hout als je van elkaar houdt

18 juni 2010 om 13:44 | Nog geen reacties »

Hoe zit dat nu toch met dat magazijn? Die vraag heb ik al vaak gekregen. Dus heb ik deze foto’s gemaakt. Het atelier zit sinds zeven jaar in wat eerst de garage was. Het houten gebouw ernaast is het magazijn. Albert heeft hem afgelopen voorjaar gemaakt omdat ik het atelier was uitgegroeid. Het magazijn  is met een deur vanuit het atelier te bereiken. Het atelier is alleen vanaf buiten te bereiken.Voor mij dus geen fietstocht, autorit of treinreis om mijn werk te bereiken.

Huishouden, gezin en werk lopen  hier wel vaak door elkaar. Als ik koffie ga halen in huis en ik hoor dat de wasmachine klaar is dan hang ik dat tussendoor even op. En als ik naar het postkantoor fiets om bestellingen weg te brengen doe ik gelijk boodschappen. De kinderen kijken altijd eerst het atelier in als ze thuis komen uit school.  Ik zit niet meer met de thee klaar maar ben er wel als het nodig is. Zaten er een paar jaar geleden nog regelmatig vriendjes en vriendinnetjes te knutselen in het atelier: nu zit hier ’s avonds regelmatig een kind om zijn huiswerk te maken. De radio staat veel aan. Radio 3 maar soms ook klassieke muziek. Op dit moment luister ik naar een cd met Franstalige liedjes om vast in de vakantistemming te komen. De poezen liggen graag  in de etalage. Dan zijn het net olifanten in een porseleinkast; ze gooien alles om. De hond heeft een hoekje bij de deur waar ze mag liggen. Zij zijn mijn gesprekspartners overdag.

De lange planken achter het huis zijn van Albert en zullen straks veranderen in lieve stoeltjes. Het weekend van 3 en 4 juli zullen ze te koop zijn op de open dag van www.derkleinetroll.de Dan nemen we ook de paddenstoelen en vogelhuisjes mee die hij heeft gemaakt met de motorzaag. De kinderen vroegen al wat hij graag wilde hebben voor Vaderdag. Een geurtje, een plank, een boom misschien?