*

Postkast, lege bakken en een oppottafel

5 november 2010 om 14:25 | 1 Reactie »

Soms kun je met eenvoudige dingen heel erg blij zijn. Zoals met deze oude afgedankte post sorteerkast. Voor mij is hij heel handig want ik sla er de voorraad patronen in op. Zelfs voor de Engelse en Duitse patronen is er plek. Een bevriende installateur heeft laatste een verwarming geplaatst in het magazijn zodat ik niet meer bang ben dat de patronen vochtig worden.

Van mijn vader krijg ik af en toe een stapeltje doorzichtige bakken die hij van zijn werk over houdt. Daar bewaar ik kralen, kegeltjes, veren, granulaat en nog veel meer in. De lege bakken gebruik ik voor allerlei andere dingen. Eigenlijk sjouw ik dagelijks met die bakken door het atelier en het magazijn.

Het oppottafeltje is de inpaktafel. Daar zet ik een lege doos op met de uitgeprinte bestelling ernaast. En dan kan het inpakken beginnen. Voordat een pakket in de doos gaat wordt hij nog aan een inspectie onderworpen. Zit echt alles er in? Zo door de jaren heen heb ik mijn eigen systeem ontwikkeld.

Salamanderjongen

3 november 2010 om 17:09 | Nog geen reacties »

Dat is onze tuin veel salamanders wonen wisten we al. Maar dat ze ook in huis komen was nieuw voor me. Helaas heeft iemand boven op het salamandertje gestaan. Hij was plat en zat aan de vloer geplakt. Voorzichtig heb ik hem laten drogen op een servetje en nu ligt hij in het atelier. Ooit lag er een dood salamandertje naast ons huis. Die heb ik ook gedroogd en een tweede leven gegeven in het ontwerp van de Salamanderjongen. Hij is letterlijk overgetrokken op papier en siert nu de jongen op.  Omdat het kleine watersalamanders zijn gaf ik hem ook riet in zijn hand.

Zwarte piet

29 oktober 2010 om 13:13 | 1 Reactie »

Sinterklaastijd komt eraan. Dat is te merken aan de bestelling sint en pietpakketten die ik kreeg. De voorraad pietenhoofdjes was dan ook helemaal op. Dat betekende dus verven. De hoofdjes van zwarte piet verf ik één voor één met de hand. Een hele klus elke keer, kijk maar mee.

En zie ik nu piet al bij ons op de schoorsteen zitten? Nee hoor, het is de oudste zoon die zijn vader helpt mos van het dak te halen en de dakramen schoon te maken. Hij kon de verleiding niet weerstaan om even op de schoorsteen te gaan zitten.

Grappig mislukt

27 oktober 2010 om 15:01 | Nog geen reacties »

Kralen en kegeltjes koop ik in grote hoeveelheden in. En dan kom ik soms bijzondere dingen tegen. Natuurlijk kan ik deze mislukte creaties niet gebruiken maar weg gooien is ook jammer. Dus gaan ze in een doorzichtig potje op de plank. Je weet maar nooit waar het goed voor is.


Souvenirs en zand uit Egypte

21 oktober 2010 om 14:25 | 5 Reacties »

Deze week sta ik weer met beide benen op Nederlands grond tussen de vertrouwde lapjes vilt en de poppenkinderen. Ik heb zelfs weer geschaatst. Maar mijn gedachten dwalen nog regelmatig af naar het warme Egypte met zijn prachtige tempels en zinderende hitte. De meegebrachte souvenirs hebben een plaatsje gekregen in de woonkamer. Een prachtig geweven kleed met een woestijndorp siert de muur op. Eerst heb ik het kleed een nachtje in de vorst gelegd want het stonk een uur in de wind. Natuurlijk heb ik ook cadeautjes meegenomen voor Albert en de kinderen. Keuze genoeg daar op de bazaars. Ze hebben me tenslotte tien dagen moeten missen en hebben het huishouden prima draaiende weten te houden. Uit de tempel van Hathor aan het Nassermeer op de grens met Soedan heb ik een zakje zand meegenomen. Deze tempel liet Ramses de tweede meer dan 3000 jaar geleden bouwen voor zijn lievelingsvrouw Nefertari. Hij had meerdere vrouwen en meer dan honderd kinderen. De imposante beelden aan de voorkant van de tempel kijken uit over het meer.

Met het zand ga ik kleine glazen flesjes vullen om er een exclusief pakket voor Pippilotta’s Schatkist van te maken. Verder laat ik mijn gedachten nog gaan over een Egypte ontwerp. Het is best moeilijk om de indrukken om te zetten in een viltpakket. Maar ik heb de tijd want de serie nieuwe ontwerpen die 10 november tijdens de Kreadoe uitkomt, is al klaar.

Weer thuis

18 oktober 2010 om 9:07 | 6 Reacties »

De reis naar en door Egypte is voorbij. Op dit moment zit ik met dikke kleren aan achter de computer om veertig graden verschil te overbruggen. De reis was onbeschrijflijk bijzonder. Mijn vader en ik hebben veel gezien en veel gedaan. En wat een verschil tussen ons verblijf op een Nijlboot en het eenvoudige leven van de mensen op het achterland. We zagen prachtige tempels, de kolossen van Memnon, de vallei der Koningen, hebben gezeild over de Nijl en gedanst op Egyptische muziek. We hebben kindjes zien bedelen, reden in een koets met paard door Luxor, zagen Arabieren vechten en werden ziek van het Egyptische eten. We zagen de zon op komen in de woestijn en ondergaan in Aswan. Zagen het Nassermeer op de grens met Soedan, smolten bijna in de tempel van Hatsjeptoet waar het meer dan 43 graden was en reden op een kameel met aan de ene kant de Nijl en aan de andere kant de woestijn. We zwommen in de Rode zee over koraal en zagen gele, paarse en groene vissen onder ons door zwemmen. Ook doken we 25 diep met een onderzeeër om nog meer vissen voorbij te zien komen. De geuren en kleuren zal ik nooit vergeten. Omdat het teveel is om te beschrijven en ik nog moet acclimatiseren, laat ik een paar foto’s zien om een indruk te geven. In elk geval ben ik veilig thuis gekomen en liefdevol onthaald door Albert en de kinderen.