*

Deze week had ik regelmatig contact met Ilse uit Nepal. Ze leidt daar een druk leven en stuurde wat foto’s. De eerste is van twee meisjes de ook een Vaya popje maken. Ze zijn heel geconcentreerd met naald en draad in de weer. Sinds kort woont er ook een tienjarig pleegkindje bij hen. Ze komt uit een arm gezin en krijgt nu de kans om naar school te gaan. Je ziet haar spelen met blokken van Ilse’s babydochter die Vaya heet. Nog even genietend van haar kindertijd die ze nooit echt gekend heeft. Wellicht dat dit meisje straks ook gaat leren popjes maken. Wij helpen deze meisjes ook mee door het kopen van het patroon. Inmiddels heeft het al € 323,00 op geleverd en dat is meer dan ik had durven hopen. Overal op internet duiken Vaya popjes op die samen een grote familie vormen. Wil je ook bij de familie horen en een patroonblad kopen? Dat kan door een mailtje te sturen naar info (@) atelierpippilotta.nl

Het is zover! Na maanden van ontwerpen, uitdenken, tekenen,  materialen bij elkaar zoeken en zakjes vullen kan ik eindelijk de zeven nieuwe pakketten laten zien.

Klik hier om de nieuwsbrief te bekijken.

Wil je een pakket bestellen dan kan dat bij de winkels die in de adressenlijst staan. Heb je een vraag, opmerking of wil je een reactie geven dan kun je altijd mailen.

Op een middag in juni werd ik gebeld door een redactrice van het weekblad Margriet. Of ik wilde meewerken met een reportage over favoriete plekken in huis. Ze volgde mijn site al een poosje en vond het atelier er zo gezellig uit zien. Natuurlijk wilde ik graag meewerken. Ik kom liever in het blad met mijn atelier dan met een reportage over lastige pubers of enge ziektes.

Het interview ging via de mail en op één van de warmste dagen in juli kwamen een fotograaf en visagist. Eerst werd ik prachtig egaal opgemaakt zodat mijn rimpeltjes wat minder zichtbaar werden. De fotograaf installeerde ondertussen zijn camera en lampen. Inmiddels was de temperatuur boven de 30 graden gestegen in het atelier. Mijn haren plakten op mijn hoofd en mijn gezicht moest steeds worden droog gedept. Na een paar honderd foto’s was de fotograaf pas tevreden. Ik ben natuurlijk geen professioneel model dus dat zal de reden wel zijn geweest.

En de afgelopen week was het eindelijk zover. Het artikel was geplaatst. De foto is prachtig geworden en de tekst is lekker vlot om te lezen. Mocht je het nog niet gezien hebben dan kun je hier het artikel vinden.

De teller van het patroon Knuffel Vaya staat al op € 241 en dat is al richting de € 300. Wat toch een mooi idee dat we met een patroontje zoveel mensen in Nepal kunnen helpen. Binnenkort hoop ik wat popjes gemaakt in Nepal hier te kunnen laten zien.

De nieuwsbrieven met zeven nieuwe ontwerpen voor 1 september  zijn vandaag naar de winkels verstuurd. De eerste bestellingen rollen al binnen. Het weer is er nu ook echt naar. Binnen in de gezellige huiskamers met de knutselmand binnen handbereik zie ik je al zitten. Kaarsjes aan, muziekje op, wollen sloffen aan en warme thee of koffie erbij. Als je al maanden bezig bent met nieuwe ontwerpen en het vullen van de pakketten gaat mijn fantasie wel eens met me op de loop. Ik ga eerst met de stofzuiger door het atelier voordat ik de naaimand erbij pak.

Deze week staat er een intervieuw met mij in het weekblad Margriet. Met een kleurige foto, genomen in het atelier. Ik ben er best een beetje trots op!

De afgelopen week kreeg ik veel mail voor het patroon van Knuffel Vaya. Wat toch fijn om al die lieve reacties te krijgen en het patroonblad is dan ook al 53 keer besteld. Met  wat extra giften komt dat na één week al op een bedrag van € 162. Daar zijn ze in Nepal heel blij mee want er kan heel veel mee gedaan worden. Zou het lukken om straks op een totaal van 300 euro te kunnen komen? Als jij het popje al gemaakt hebt mail me dan een foto. Dan zet ik hem op Twitter zodat hij hier op de site te zien is.

Dit was een week waarin veel werk te doen was. Er moesten nog een aantal pakketten voor 1 september gemaakt worden. En ook de voorraad herfst en sinterklaas pakketten moest worden bijgevuld. Af en toe leek het hier wel een pakhuis. In het magazijn staat een grote voorraad verzenddozen. Daarvoor heb ik vorige week een duik genomen in de papiercontainer van een bedrijf in de buurt. Hopelijk heeft niemand mij gezien. Verder liggen hier overal stukjes vilt, plukken wol en vooral veel stofwolken. Komend weekend gaat dan ook flink de bezem door het atelier. Je zou er spontaan een allergie van krijgen.

Op de foto zie je de zonnebloemen en bijtjes in de etalage. Van mijzelf staat alleen de zonnebloem kabouter, de andere ontwerpen zijn van collega’s.

Voor de stichting Diyo Nepal heb ik een patroonblad gemaakt. De initiatiefneemster van de stichting, Ilse Bennink, maakt samen met kinderen en vrouwen in Nepal viltfiguren. Ook wilde ze graag een leuk eenvoudig popje maar had daar geen geschikt  patroon voor . Ik wilde graag helpen en heb het patroon Knuffel Vaya gemaakt. Het origineel is een blank popje maar natuurlijk maakt ze straks in Nepal bruine popjes. De Witte Engel op Texel heeft hiervoor belangeloos bruine tricot gestuurd en dat is inmiddels in Nepal gearriveerd.  Er zullen heel wat poppenkinderen van gemaakt worden.

Wil je ook zo’n lief poppenkind maken? Om mee te knuffelen, neer te zetten of voor sier aan zijn mutsje te hangen? Voor € 3,00 kun je het patroonblad bij mij bestellen. Ik zorg dat het volledige bedrag wordt over gemaakt naar de stichting Diyo Nepal en jij krijgt het patroon in de mail toe gestuurd om zelf uit te printen. Je kunt me mailen via info(@)atelierpippilotta.nl Dan geef ik verdere informatie.

We hopen dat er veel patroonbladen verkocht gaan worden want met de opbrengst wordt concreet en goed werk verricht. Dat kun je lezen op www.diyonepal.nl

Als ik het woord Kringloop hoor denk ik aan een paar dingen. Het eerste is de kringloop van de jaargetijden. Daar is mijn atelier eigenlijk op gebaseerd. De popjes beelden uit wat op dat moment speelt in de natuur. Nu heb ik bijvoorbeeld de aardbeien en het bessenmannetje op de seizoentafel staan. Voor kinderen geeft het een vertrouwd gevoel te zien dat alles elk jaar weer terug komt in de natuur en op de tafel. Het leert je ook bewuster te kijken naar de natuur en de seizoenen intensiever te beleven.

Bij Kringloop denk ik ook aan het water uit de regenton dat ik gebruik voor de planten, de compostbak naast de groentetuin en de voedselketen. Eten en gegeten worden. Zolang ik maar niet op het menu sta.

Maar Kringloop is ook de tweedehands winkel. Heerlijk vinden mijn man en ik het om er rond te kijken. Vooral in een andere plaats waar je weer heel andere spullen vindt. Of in het buitenland. De afgelopen jaren hebben we veel leuke spullen gevonden bij onze zuiderburen. Daar hebben ze veel kringwinkels en worden vaak markten gehouden. Waarom alles nieuw kopen als het voor een habbekrats bij de Kringloop ligt. In de kringloopwinkel kun je ook jezelf opsieren met allerlei leuke spullen. En als je dan ook nog een camera bij de hand hebt kun je er later nog hartelijk om lachen.

Ken je dat? Heb je drie weken vakantie gehad en dan kun je maar niet op gang komen. Dat heb ik nu. Ik rommel maar wat aan. Koffie halen, bloemetjes plukken, even kijken of er weer aardbeien klaar zijn in de tuin, leuke websites bij langs gaan, de hond knuffelen. En werken, ho maar. Dan maar even een verhaaltje op de website plaatsen.

Vorige week heeft onze dochter een groter bureau gekregen. Die konden we gratis afhalen via markplaats. Haar veel te kleine afgedankte bureautje staat nu in het atelier met de naaimachine er op. En dat is toch wel handig want nu hoef ik hem niet meer op te ruimen en staat hij altijd startklaar. De zwembroeken van de jongens zijn er al weer op genaaid. Hoe ze dat toch voor elkaar krijgen op vakantie. Volgens mijn moet ik na elke vakantie de naden opnieuw naaien.

Het wordt nu toch echt tijd dat ik wat ga doen. 1 September komen er 7 nieuwe pakketten uit. De ontwerpen zijn allemaal al klaar en de eerste bakken zijn al gevuld. Maar er moet nog veel werk verzet worden. Want ook de oudere pakketten zijn nog steeds geliefd. Die moeten ook bij gemaakt worden. De groothandel is dicht maar voor de vakantie heb ik flink vilt ingeslagen. Bij het zien van die berg vilt zouden mijn vingers moeten gaan jeuken om op gang te komen.

We zijn weer terug van vakantie. De twee weken in de Ardennen zijn omgevlogen en we hebben het heerlijk gehad. Al jaren maak ik van elke vakantie een verslagje met foto’s voor de kinderen ( en mezelf ). Nu ze groter zijn vinden ze het nog steeds leuk. Hoe vaker je het terug leest hoe leuker de vakanties lijken te zijn. De grootste teleurstelling van deze vakantie was Manneke Pis in Brussel. Ik had gedacht aan een prachtige fontein met veel beelden, versieringen en waterpartijen. Maar ergens in een hoekje in de stad stond een klein manneke in een raar imkerpakje. We liepen hem zelfs eerst voorbij! Toch vond ik Brussel één van de mooiste steden die ik heb gezien en we gaan er vast nog eens naar terug. Op de foto spring ik van een platvorm van 6 meter hoog in de rivier de Lesse. Ik heb nog nooit zoiets engs gedaan en mijn been is er nog blauw van.

Afgelopen week zijn we een dag naar mijn ouders geweest. Heerlijk is dat als je moeder weer voor je eten kookt en je samen de hond uit laat in het bos. Met mijn vader mag ik graag even de tuin en planten bekijken. Eerder schreef ik al dat mijn moeder ook poppen maakt. Ze heeft een prachtige knutselruimte achter in de tuin en daar wonen heel veel poppen. Ze is een groot fan van Pop en Plank, dat kun je op de foto wel zien. Natuurlijk heb ik vol verwondering naar haar zand en strandtafel gekeken, wat een noeste ijver.

En geïnspireerd door het schone huis van mijn ouders ben ik aan de poets gegaan. De ramen zijn van binnen en buiten gewassen en de keuken blinkt er ook weer over. Het zag er zo schoon uit dat ik er niet in wilde koken. Dus de frituurpan ging aan in de schuur. En nu……..heb ik een heerlijk opgeruimd gevoel. Een schoon huis en volgende week weer mag ik weer in het atelier aan het werk.

Wat is het toch heerlijk om aan de ontwerptafel te zitten. Hier ben ik bezig voor Stichting Diyo in Nepal. Wat het gaat worden vertel ik eind augustus. Natuurlijk zit ik ook graag buiten onder de appelboom te ontwerpen. Maar daarvoor is het weer niet altijd geschikt. Daarom worden de meeste ontwerpen toch aan deze oude tafel gemaakt. Het bedenken van het ontwerp is een heel ander verhaal. Dat gebeurt in mijn hoofd en dan is het maar net waar ik me op dat moment bevind. Wie weet krijg ik deze zomervakantie in de Ardennen nog een geweldig leuk idee. We zullen twee weken er op uit trekken met de mountainbike, kano en benenwagen. Maar er wordt natuurlijk ook geluierd en we gaan (brocante) markten bezoeken. Wie weet waar het pad ons heen zal brengen en wat voor ideeën dat op zal leveren……….