*

Archief

Kaartje voor mij, verrassing voor jou

30 november 2010 om 9:39 | 7 Reacties »

In het atelier is een muurtje waar ik niets mee kan. Omdat het naast de deur naar het magazijn is kan er niets tegen aan staan. Ik zou er steeds tegenaan lopen. Maar om nu tegen een kale muur aan te kijken is toch jammer van een vrolijk atelier. Daarom heb ik iets leuks bedacht en jij kunt me helpen. De kale muur zou ik graag opvrolijken met leuke kaarten. Stuur mij een enveloppe met daarin een leuke kaart en een aan jezelf geadresseerde en gefrankeerde enveloppe. De kaart krijgt een plekje op de kale muur in het atelier en jij krijgt je enveloppe terug met een verrassing. De verrassing is iets voor de kerst dus wees er snel bij. En als de muur is opgevrolijkt laat ik hem weer zien op de site. Help je me mee?

Lentekleuren in de winter

26 november 2010 om 12:19 | 2 Reacties »

Terwijl de wereld buiten wit is van de sneeuw is in het atelier het ontwerpen voor de lente gestart. Voor mij geen witte en blauwe kleuren meer voor de winter of rood en groen voor de kerst. Maar lieve pastelkleuren die de lente inluiden. Dat is het leuke van bezig zijn met de seizoenen. Dat je nu al weet dat na een koude winter de natuur straks weer zal ontwaken met zachte kleuren.

Na de drukte van de beurzen en open dagen is hier de rust wat weer gekeerd. Ik kan weer even adem halen en wat voor mezelf doen. Van een lieve vriendin die ik alleen maar ken van de mail en de handgeschreven brieven kreeg ik een linnen tas. Die heb ik opgepimpt met de strijkplaat die ik op de Kreadoe kocht. Om het nog fleuriger te maken haalde ik de oude kralendoos van mijn dochter erbij. Wat gehaakte bloemetjes en vilt erbij en het tasje veranderde in een fleurig geheel. Ik kon haast niet meer stoppen. Maar om hier nu mijn boodschappen mee te gaan halen….Daarom staat het tasje in het atelier gevuld met haakspullen.

Bijzondere mensen

24 november 2010 om 9:29 | 1 Reactie »

In onze straat woont een aardige vrouw die de seizoenspoppen voor Poppedijn in Delft maakt. Ze komt hier altijd de nieuwste ontwerpen ophalen om een voorbeeld van te maken voor de winkel. Volgens mij was zij al aan het poppen maken toen ik nog niet eens geboren was. Af en toe komt ze hier een cadeautje brengen. Zomaar een mooi kaartje, een lief zelfgemaakt popje, een klein houten elfje en vorige week een zak pepernoten. Bijzonder toch?

Tegen over ons woont nog zo’n bijzondere vrouw. Zij is kunstenaar en maakt ook vilten poppen. Maar die zien er heel anders uit dan de seizoenspoppen. Ze worden gekleed met nieuwe materialen, gecombineerd met antieke lintjes, kant en stof. Voor de poppen op de foto heeft ze zich helemaal verdiept in de Marker klederdracht. Dit alles wordt genaaid met de hand en op een trapnaaimachine die meer dan honderd jaar oud is. Als dat niet bijzonder is.

Bijzondere mailtjes

21 november 2010 om 14:10 | 4 Reacties »

Elke morgen als ik mijn computer op start is het weer een verrassing wat voor mail er binnen komt. Meestal  zakelijk en soms heel  persoonlijk en ontroerend. Zoals de correspondentie die ik had met een moeder die haar dochter verloor. Haar dochter was nog maar begin twintig en net zelf moeder geworden van een dochter. Ik had haar wel al mijn pakketten willen schenken als dat het verdriet weg kon nemen. Ze heeft het pakket van Pippi Langkous gekregen omdat haar dochter graag een Pippi Langkous  had willen maken en die van mij net uit kwam. Voor haar kleindochter kreeg ze het Reiswiegje. Het toeval wil dat het pakket van de Babyengel uitkwam op de verjaardag van haar dochter. Toen kreeg ik weer een ontroerende mail van haar. Dat zijn dingen die je bij blijven.

Vorige week kreeg ik een foto toegestuurd van Dory. Ze had haren van haar overleden katertje bewaard en die gebruikt voor het regenboogdansje. De kabouters kregen mooie oranjerode haren en de zon en de regendrupjes werden ook  gevuld met de haren. Het is bijzonder hoe een viltpopje je kan helpen verdriet een plaatsje te geven.

Rianne van het Koekendiefje stuurde een prachtige foto van het Hart van Goud. Ze had er maar liefst drie gemaakt en één onder een glazen stolp gezet. Omdat er genoeg goudstof in het pakket zat kon ze nog een paar hartjes maken. Wat een leuk idee om de engel onder een glazen stolpt te plaatsen. Ik heb al gekeken in een paar Kringloopwinkels maar ben ze nog niet tegen gekomen. Wie heeft er een tip voor mij?

Blubber, oliebollen en veel vouwwerk

18 november 2010 om 17:02 | 2 Reacties »

Tussen de middag kwam Jannie van Poppejans in het atelier om haar bestelling op te halen, ze was toch in de buurt. We hebben samen broodjes gegeten aan de snijtafel maar om half twee moest ik toch echt weg. De jongste moest naar de orthodontist en ik wilde met hem mee omdat zijn beugel eruit zou gaan. Zus leek het gezellig om ook mee te gaan. Eerst reden we even langs de drukker om kopieën op te halen. Na het bezoek aan de orthodontist gingen we door de autowasstraat. Dinsdagavond waren we naar een voorlichtingsavond van het MBO en daar kwam ik vast te zitten met de auto. Gelukkig kregen we hulp van een aardige man met zoon die ook vast stonden. Op mijn beurt trok ik hen weer los uit de blubber. Ons autootje leek nu meer op een rally wagen. Ik heb er twee dagen tegenaan gekeken vanuit het atelier en nu werd het tijd om er wat aan te doen. Natuurlijk bleven we in de auto zitten tijdens het wassen, dat is een belevenis op zich. Helaas is de auto nog niet helemaal schoon dus zal ik er zaterdag nog even de tuinslang op richten. We belden vanuit de auto naar Albert: welke benzine moet er ook alweer in de tank? Ik kan het maar niet onthouden. Op de terugweg reed er een bus van Drenthe Tours achter ons. Mét Albert achter het stuur. Ik heb nog nooit een buschauffeur zo hard zien zwaaien. We brachten nog twee bestelling naar “mijn” postkantoor, deden boodschappen en kochten een zak oliebollen. Met zijn drieën hebben we de boodschappen uitgepakt, een oliebol gegeten en nu is jongste zijn krantenwijk aan het wegbrengen. Helaas nog met beugel maar maandag mag hij er toch echt uit. Ik kijk ondertussen uit op een grote stapel kopieën die gevouwen moeten worden. Saai! Ik denk dat ik het nog maar even uitstel en wat vilt ga snijden.

Mijn postkantoor(tje)

16 november 2010 om 10:05 | 2 Reacties »

Als het maar even kan breng ik de bestellingen weg met mijn fiets. Nu wonen we gelukkig maar 500 meter bij het postkantoor vandaan. Vandaag is alles nog te houden op de fiets maar soms pendel ik twee keer heen en weer. Dat is altijd nog sneller dan met de auto want dan moet ik omrijden. Bij hele grote dozen moet ik met de auto want de spullen en ik moeten wel heel blijven. Ik ben er nu al negen jaar trouwe klant en dat schept toch een band. Ze weten inmiddels wanneer het drukke tijden voor me zijn. Op mijn beurt heb ik de winkel zien veranderen. Het postkantoor dat in de boekenwinkel zat is eruit en is nu een verkooppunt  in de Readshop. Ik heb de schade in de winkel en aan de ruiten gezien na inbraken en had net mijn dozen heen gebracht toen de winkel werd overvallen. Met alle veranderingen bij de TNT hoop ik dat mijn “eigen” verkooppunt hier altijd zal blijven.